O mnie



Cześć!
Mam na imię Gosia. Jestem młodą mamą wcześniaka z 24 tygodnia ciąży. Zbliżam się ku końcowi studiów inżynierskich na kierunku Inżynieria Zarządzania Jakością na Wyższej Szkole Bankowej w Poznaniu. Mieszkam w małej wsi w Wielkopolsce. Jestem żużlowym kibicem i capoeiristką. Na tym blogu chciałabym się z wami podzielić naszą wcześniaczą historią.

Komentarze

Prześlij komentarz

Najchętniej czytane

Poczucie winy.

Obraz
Czasem nie rozumiem, co się dzieje z mamą. Ogólnie zawsze przychodzi do mnie szeroko uśmiechnięta, mówi mi jaki jestem dzielny, opowiada co w domu i że wszyscy trzymają kciuki. Jednak są takie dni, bardzo rzadko, ale jednak, kiedy po cichu płacze, trzyma mnie aby za rączkę i mówi, że przeprasza. Tylko za co? Mam najlepszą mamę na świecie! Jest tu codziennie, śpiewa, przywozi pieluszki, które nią pachną, czasami nawet mnie myje albo przebiera pampersa. Nie wiem, za co mnie przeprasza... Na samym początku naszej drogi Pani Doktor powiedziała mi, że jak mam płakać przy inkubatorze z to mam wyjść i wrócić jak mi przejdzie, bo płacząca im się nie przydam. Położne, szczególnie ciocia W.  również karciły mnie za płacz. I wzięłam to sobie do serca. Starałam się zawsze przychodzić uśmiechnięta i pełna nadziei i optymizmu. Zazwyczaj mi się to udawało. Jednak nie zawsze. Bywały dni, gdy pojawiało się to okropne uczucie. Poczucie winy. Niby wiem, że to nie jest moja wina. Nic złego nie zrobiła...
Czytaj kartkę z pamiętnika ->

Wrzesień miesiącem świadomości o OION.

Obraz
Dużo ludzi myśli, że skoro urodziłem się za wcześnie, to musiałem po prostu podrosnąć, żeby wrócić z Mamą i Tatą do domu. Jeśli mam być szczery to G. wiedzą. Żeby wrócić do domu musiałem się naprawdę wysilić. Włożyłem ogrom pracy we własny rozwój. Lekarze i Położne wokół mnie również stawali na głowie, żeby wszystko było jak najlepiej ze mną. No i Rodzice. Ich prawie nikt nie pyta, a to oni obok mnie musieli stoczyć największą walkę. Nie tylko z fizycznego, medycznego punktu widzenia. Oni toczyli walkę ze sobą, swoimi obawami i lękami, żeby przy mnie być parą supersilnych i nieugiętych w walce rodziców. I dali radę! Jestem z nich dumny! "Wrzesień został okrzyknięty Międzynarodowym Miesiącem Świadomości OION (OION - Oddziału Intensywnej Opieki Neonatologicznej).   Organizacja Neonatal Intensive Care Awareness Month ruszyła z tą akcją już 2014 roku.  Pora rozsławić ją i w Polsce. Wrzesień to miesiąc, w którym zwraca się uwagę na doświadczenia rodzin na OION-ach, a także z w...
Czytaj kartkę z pamiętnika ->

Wróciłem!

Obraz
Dobra, dawno się nie odzywałem... Wspomnienia wspomnieniami, mama często myśli o tym co było, ale ja się cieszę tym co jest i co nadchodzi. A prawda jest taka, że aktualnie jest dobrze. Jestem szczęśliwy i uwielbiam śmiać się do wszystkich. Uwielbiam ludzi i kocham życie! Cieszę się, że te 10 miesięcy temu podjąłem walkę. Tak. Teraz jest dobrze. Wiadomo, że jest sporo pracy, jeździmy do lekarzy częściej niż większość rodziców, odwiedzamy Panią fizjoterapeutkę na rehabilitacji. Ale ćwiczenia dają wspaniały efekt. Staś rozwija się zgodnie z wiekiem korygowanym. Jest pogodnym i towarzyskim dzieckiem. Jestem z niego dumna.  Od opuszczenia szpitala był hospitalizowany jeszcze dwa razy. Pierwszy raz w maju na laseroterapię siatkówki w Poznaniu na Polnej. To był najgorszy tydzień mojego życia. Nie mogłam go wtedy odwiedzić przez koronawirusa. Ale o tym planuje oddzielne wspomnienie. Drugi raz byliśmy już razem. Trzy dni spędziliśmy w gostyńskim szpitalu, ponieważ Staś przeszedł zabieg usu...
Czytaj kartkę z pamiętnika ->